Rozwój dziecka: 2 miesiąc życia niemowlaka.
Uśmiecham się!

Co umiem i co potrafię?

Dwu miesięczne dziecko coraz lepiej panuje nad swoim ciałem: obraca głowę, coraz dłużej unosi ją w pozycji leżącej na brzuchu, wykonuje pierwsze celowe ruchy rękoma, próbując złapać interesujący je przedmiot. Jeśli ręka trafi do buzi, wówczas maluch ssie swoje palce. Okresy aktywności wydłużają się, dziecko w tym czasie rozgląda się z uwagą, próbuje uderzać rękami o przedmioty wydające dźwięk, powtarza te ruchy celowo. Cieszy się na widok znanych twarzy, potrafi odwzajemnić uśmiech i jest on świadomą reakcją.

Abym rozwijał się jeszcze lepiej...

Drugi miesiąc życia dziecka to bardzo szybki rozwój fizyczny. Doskonale na niego wpływa noszenie i układanie niemowlaka w różnych pozycjach. Podczas noszenia można malca trzymać pionowo, ale też położyć na przedramieniu, czy posadzić na ręce plecami do rodzica (oczywiście podpierając głowę i plecy na całej długości). Wszystkie te zmiany pozycji wymuszają rozwój mięśni, ale też pozwalają dziecku lepiej poznać jego własne ciało, podobnie jak masaże czy wszelkie zabawy polegające na dotykaniu różnych części ciała (połączonym z nazywaniem ich, ale także dmuchaniem na nie i łaskotaniem), delikatnym obracaniu na boczki, kołysaniu.
Zawieszenie atrakcyjnej zabawki nad głową niemowlaka, zachęca do wyciągania rąk i skupienia wzroku w jednym punkcie. Dwu miesięczne dziecko nadal najlepiej widzi wyraziste i kontrastowe kolory. Zabawki powinny być lekkie, aby mogło je samo podnieść, poruszyć (powinny wydawać dźwięk) i włożyć do ust (różnorodne faktury stymulują dotyk). Wspaniałą zabawką jest też kolorowa piłka oraz mata, która pozwala na zawieszenie zabawek tuż nad głową dziecka.

U lekarza – badania i szczepienia

W szóstym tygodniu życia trzeba powtórzyć szczepienie przeciwko WZW B. W tym czasie podaje się również pierwszą dawkę szczepienia uodparniającego przeciwko trzem chorobom: błonicy, tężcowi i kokluszowi (DTP) oraz HiB czyli zakażeniu Haemofilus influenzae typu b. Oznacza to konieczność podania trzech zastrzyków przy okazji jednej wizyty, dlatego wielu rodziców decyduje się na podanie szczepionek skojarzonych: 5w1 lub 6w1, które zmniejszają liczbę ukłuć do dwóch lub nawet jednego, ale są odpłatne. Przy okazji tego szczepienia można też podać pierwszą dawkę szczepionki nieobowiązkowej przeciwko rotawirusom i pneumokokom, które również są odpłatne.

Szczepienia wiążą się z wizytą u lekarza. W jej czasie pediatra sprawdzi i oceni rozwój niemowlaka: pracę jego serca, oddech, wzrost i wagę, a także wielkość ciemiączka, które powinno zarastać, jeżeli procesy wapnienia kości przebiegają prawidłowo. Pediatra zajrzy też do gardła, nosa i uszu oraz obejrzy narządy płciowe. Wizyta w gabinecie to też okazja do zadania pytań, dlatego warto przed wizytą przygotować sobie karteczkę z nimi (w czasie wizyty dzieje się tak dużo, że łatwo zapomnieć o co chciało się zapytać). Podczas tej wizyty lekarz zaleci również badanie USG stawów biodrowych dziecka, aby ocenić czy kości rozwijają się prawidłowo. Ortopeda podpowie również, jak prawidłowo nosić dziecko, aby uniknąć ewentualnych zaburzeń w dalszym rozwoju stawów.

Karmienie piersią

Pory posiłków stopniowo się regulują, dziecko je rzadziej, za to dłużej. Umie też jeść bardziej „efektywnie”. Około 6 tygodnia następuje swego rodzaju skok rozwojowy, dzieci rosną w tym czasie szybko i potrzebują więcej jedzenia, dlatego wydaje się, że nieustannie domagają się karmienia.

Karmienie sztuczne

Dziecko może „zrezygnować” z jednego posiłku – je teraz 6 razy na dobę, jednak ilość wypijanego mleka zwiększa się o 20-30ml i dziecko jednorazowo zjada 110-130ml.

2 miesięczne dziecko - podsumowanie umiejętności

Pod koniec drugiego miesiąca życia Twoje dziecko może umieć:

  • wydawać dźwięki inne niż płacz (np. gruchanie),
  • trzymane w pozycji pionowej, sztywno utrzymać głowę,
  • leżąc na brzuszku, unieść klatkę piersiową, opierając się na przedramionach,
  • przewracać się z boku na plecy,
  • chwytać przedmiot, np. grzechotkę włożoną do ręki,
  • reagować na bardzo drobne przedmioty, takie jak np. rodzynek (uważaj jednak, by trzymać je poza zasięgiem rączek dziecka),
  • wyciągać ręce w kierunku przedmiotu,
  • wokalizować, wydawać dźwięki artykułowane („a-gu”).